Τηλέφωνο. 0030 210 66 14 140
Κινητό. 0030 6944 370 415
Email: info(at)drlouloudis.gr

uk-over.png - gr-over.png

Τα Μηνύματα του Σώματός μας - Καταδυτική Ιατρική - Ψαροτούφεκο.

Το καλοκαίρι κυλάει, βασανιστικά γρήγορα προς το τέλος του, δίνοντας τη θέση του στο γλυκό, ελαφρά μελαγχολικό μα σαφώς καλύτερο, από καταδυτική και ψαρευτική άποψη φθινόπωρο, κατά την ταπεινή μου πάντοτε γνώμη. Και μόνο που θα αδειάσει η θάλασσα από αυτούς τους ανόητους και απερίσκεπτους επιδειξίες φιρφιρίκους, που κάνουν σλάλομ ανάμεσα στις σημαδούρες μας, εμένα μου φτάνει.

Τις προάλλες, ψάρευα σε ένα βαθύ κρέμασμα, δεκαπέντε μόλις μέτρα από τον κάθετο τοίχο της ακτογραμμής. Ενώ βρισκόμουν σε καρτέρι στο βυθό, ένας τρομακτικός και απίστευτα κοντινός θόρυβος μεγάλης εξωλέμβιου με πάγωσε. Έσπευσα να κολλήσω στο βράχο και να ανέβω σύριζα σε αυτόν μέχρι την επιφάνεια, όσο πιο αργά μπορούσα. Πρόλαβα να δω, αλλά δυστυχώς όχι και να σταματήσω, τον αχρείο που απομακρύνονταν χαχανίζοντας, με εξωπραγματική για το συγκεκριμένο σημείο ταχύτητα, έχοντας μόλις περάσει ανάμεσα στον κάθετο βράχο και τη σημαδούρα μου. Δεν σας λέω φυσικά κάτι καινούριο, αλλά όποιος το έχει ζήσει, μπορεί να μαντέψει πόση ώρα έτρεμα από το φόβο και τα νεύρα μου. Αλλαγή θέματος.

Τα ψάρια μου ήταν λίγα αυτό το καλοκαίρι, τα μπάνια μου αρκετά, μα τα αγωνιώδη τηλεφωνήματα που δέχθηκα από ψαροκυνηγούς πολύ περισσότερα. Και αυτό που μου έκανε εντύπωση και το μοιράζομαι μαζί σας ως γνώση ( και συμμόρφωση), ήταν ο απίστευτα μεγάλος αριθμός από περιστατικά, που αφορούσαν βαροτραύματα των αυτιών. Ρήξεις τυμπάνων, συλλογή αίματος στο μέσο αυτί, ρήξη στρογγυλής θυρίδας του έσω ωτός, με επακόλουθη βαρηκοΐα , ίλιγγο και εμβοές. Το ενδιαφέρον δε ήταν ότι κανείς από τους παθόντες δεν περιέγραψε το συμβάν του σαν κεραυνό εν αιθρία. Όλοι, μα όλοι, περιέγραφαν, με ένοχο τόνο στη φωνή, ότι οι ίδιοι το προκάλεσαν με την απροσεξία, τη βιασύνη ή την εμμονή τους να συνεχίσουν να κάνουν κάτι, που το σώμα τους υποδείκνυε με ηχηρότατο τρόπο, ότι είναι πολύ λάθος.

Εδώ δεν αρμόζει φυσικά να παραθέσω μαθήματα ανατομικής ή φυσιολογίας, ούτε έχω την παραμικρή διάθεση να κάνω κήρυγμα. Στέκομαι στο θέμα ,σαν ένας από εσάς, σαν ένας άνθρωπος που έχει καταγράψει εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες ώρες βυθού και που το πρώτο πράγμα που του έρχεται στο μυαλό, όταν ακούει τη λέξη χαλάρωση, είναι η απίστευτα δυνατή εικόνα της θάλασσας, πάνω και κάτω από την ίσαλο γραμμή. Θέλω μόνο να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας.

Είναι αλήθεια πως η καθημερινή μας ζωή, έχει γίνει πολύ δύσκολη και σκληρή. Το άγχος κυριαρχεί, το μυαλό δεν έχει την πολυτέλεια να μπορεί συχνά να αφήνεται στις στιγμές χαλάρωσης και αδράνειας, που τόσο χρειάζεται. Έχουμε όλοι γίνει ανυπόμονοι, εκνευρισμένοι ή θυμωμένοι, οι δε ρυθμοί μας είναι πολύ, πολύ γρήγοροι. Αυτή την ταχύτητα δεν τη σεργιανάμε μόνο όλη μέρα στη δουλειά μας, αλλά την παίρνουμε μαζί μας και στο σπίτι, στη διαδρομή προς και από αυτό, ακόμα και στη διασκέδασή μας. Αρκεί μόνο να δει κανείς την εικόνα των ανθρώπων, που τρέχουν γρήγορα από το ένα κλαμπ στο άλλο, που σε πέντε λεπτά από την άφιξή τους πρέπει να έχουν φτάσει στο τσακίρ κέφι και σε είκοσι λεπτά έχουν φύγει για αλλού, για να καταλάβετε τι εννοώ. Και οι δουλειές; Ας μου πει κάποιος, πως απολαμβάνει μια όμορφη και αποδοτική δουλειά χωρίς άγχος και εγώ τα παρατάω όλα τώρα αμέσως και έρχομαι να γίνω βοηθός του.

Μέσα σε όλη αυτή λοιπόν την πρεμούρα, οι στιγμές θάλασσας που καταφέραμε να χωρέσουμε στο βαρύ μας πρόγραμμα, είναι για μας αδιαπραγμάτευτες. Έχουμε βάλει στόχο τη συγκεκριμένη μέρα, με την συγκεκριμένη παρέα, σκάφος, τόπο, είδος αλιεύματος, βάθος, ώρα άπνοιας, αριθμό και μήκη όπλων που θα χρησιμοποιήσουμε. Όλη αυτή την οργάνωση, επιθυμία, ανάγκη, προσπάθεια, πείτε το όπως θέλετε, είναι δυνατόν να μας τη χαλάσει μια ασήμαντη, ανόητη και θρασύτατη, πρόσκαιρη σωματική αδυναμία; Είναι δυνατόν ΕΜΕΙΣ, που έχουμε εναποθέσει σε αυτή την εξόρμηση, όλες μας τις ελπίδες για ψυχική υγεία, να διανοηθούμε καν πως κάτι τόσο μικρό, σε σχέση με ΟΛΑ τα άλλα που τραβάμε, όλο τον υπόλοιπο καιρό, να μας χαλάσει τα σχέδια;

Μα πας καλά, γιατρέ μου; Εγώ, δεκαπέντε μέρες καλοκαιρινών διακοπών, περιμένω όλο το χρόνο, για να ψαρεύω δέκα ώρες τη μέρα, κάθε μέρα και εσύ μου λες να μη βρέξω το αυτί μου για ένα δεκαήμερο; Δε σκίζεις τα πτυχία σου, που δεν έχεις ακόμα βρει το σούπερ-ντούπερ χάπι ή σταγόνα ή ένεση ή κλύσμα βρε αδερφέ, για να μη χάνω εγώ ούτε μέρα από τις διακοπές μου; Καταλαβαίνεις τι σου λέω γιατρέ μου, καταλαβαίνεις τι περνάω κάθε μέρα στην κωλοδουλειά, δεν μπορείς να μου το κάνεις εμένα αυτό, όχι τώρα!

Εγώ άναυδος. Τα’χω νιώσει και γω όλα αυτά, τα καταλαβαίνω, τά’χω σφυρίξει ανάμεσα στα δόντια μου, κοιτώντας στον καθρέφτη τον Ωριλά μου, ή την ώρα που τα χώνω στις επουράνιες δυνάμεις. Είναι κρίμα, είναι άδικο, μα είναι γεγονός. Οι προσευχές, τα παρακάλια ή οι φοβέρες και, προπαντός η αδιαφορία, δεν πρόκειται να κάνουν την παπαριασμένη από την εξωτερική ωτίτιδα τυμπανική μου μεμβράνη, πιο ανθεκτική στα βαροτραύματα. Γι’αυτό και δεν βουτάω, όταν μου προκύπτει. Έχω βρει και ένα καλό αντίδοτο. Δε χαλάω τη ζαχαρένια μου, αν η ωτίτιδα ή η αλλεργία δε με αφήσει να βουτήξω στο μαγικό τόπο, που ονειρευόμουν όλη τη βδομάδα και που για χάρη του πήρα το αεροπλανάκι για Λήμνο στις πέντε τα χαράματα του Σαββάτου, φορτωμένος συμπράγκαλα και ελπίδες. Ένα καλό ουζάκι με μεζέ στην προκυμαία της Μύρινας με τους φίλους, μια βόλτα στο κάστρο με τα ελαφάκια και να που οι μπαταρίες βρίσκουν και άλλο τρόπο για να γεμίσουν.

Άς μη ξεχνάμε, πως η βουτιά και το ψάρεμα, είναι ένα χόμπι, που σαν σκοπό έχει να μας κάνει τη ζωή ομορφότερη, όχι μικρότερη ή ελλειμματική. Σαφώς και μπορούμε να την περάσουμε και με ένα αυτί, όπως μπορούμε να ζήσουμε και με ένα ή με κανένα μάτι και η λίστα με αυτές τις ξινίλες τέλος δεν έχει. Κάθε τι επάνω μας είναι πολύτιμο και μαγικό, είναι ένα από τα δώρα του Θεού σε μας. Κάθε όργανο, είναι τόσο αρμονικά και σοφά φτιαγμένο, απλό μέσα στην πολυπλοκότητά του, που μελετώντας το χάνεις το μυαλό σου. Λειτουργεί ανύποπτα, τέλεια, χωρίς καν να αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει, κάνοντας την παρουσία του εμφανή, μόνο όταν αποκτήσει κάποιο πρόβλημα. Είναι όπως η μηχανή του αυτοκινήτου, που αντιλαμβανόμαστε πως έχει βαλβίδες, μόνο όταν αυτές ξεχρονίζονται και αρχίζουν να χτυπάνε.

Μη χαλάμε τα δώρα μας σαν τα ανυπάκουα και άτακτα παιδάκια. Συγκρινόμενοι πάλι με τα αυτοκίνητα, οι σχετικές αποθήκες ανταλλακτικών ανθρωπίνων οργάνων, έχουν ελάχιστα και πολύ κατώτερης ποιότητας πράγματα, σε σχέση με τα αρχικά, που τοποθέτησε ο κατασκευαστής. Άς μην επιμείνουμε στη βουτιά μας, όταν υποπτευθούμε ή διαπιστώσουμε πρόβλημα. Εάν ήμασταν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές και αντιμετωπίζαμε πρόβλημα στο μηνίσκο, πιστεύετε πως θα επιμέναμε να παίξουμε στο επόμενο παιχνίδι, ρισκάροντας το πόδι και το μέλλον μας;

Ας προσπαθήσουμε να αποκωδικοποιήσουμε τη γλώσσα του σώματός μας. Είναι τόσο εύγλωττη και τόσο κατατοπιστική και μας μιλά συνέχεια για το σωστό τρόπο, άσχετα αν εμείς δεν ξέρουμε, ή δεν θέλουμε να την ακούμε.