Τηλέφωνο. 0030 210 66 14 140
Κινητό. 0030 6944 370 415
Email: info(at)drlouloudis.gr

uk-over.png - gr-over.png

Παραρρίνιοι Κόλποι - Καταδυτική Ιατρική - Ψαροτούφεκο.

ΒΑΡΟΤΡΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΡΡΙΝΙΩΝ ΚΟΛΠΩΝ

Οι παραρρίνιοι κόλποι είναι χώροι γεμάτοι με αέρα που βρίσκονται μέσα στο κεφάλι μας και έχουν σαν αποστολή να χρησιμεύουν κυρίως ως αντηχεία της φωνής, όπως υποστηρίζει η επικρατέστερη θεωρία από αυτές που προσπαθούν να ερμηνεύσουν την ύπαρξή τους.

Οι κοιλότητες αυτές είναι συνήθως συμμετρικά τοποθετημένες εκατέρωθεν της μέσης γραμμής του προσώπου μας και είναι τα ιγμόρεια (που βρίσκονται στις παρειές μας), οι ηθμοειδείς κυψέλες (που βρίσκονται ανάμεσα στη μύτη και τα μάτια), οι μετωπιαίοι κόλποι (που βρίσκονται στην περιοχή των φρυδιών και του μετώπου μας) και τέλος, οι σφηνοειδείς κόλποι (που βρίσκονται στο κέντρο του κεφαλιού πίσω από τη μύτη).

Για να έχετε μια καλύτερη εικόνα, φανταστείτε την μύτη σαν ένα επιμήκη διάδρομο, όπου κυκλοφορεί αέρας. Δεξιά και αριστερά από το διάδρομο, βρίσκονται συμμετρικά τοποθετημένα μικρά και μεγαλύτερα δωμάτια, οι παραρρίνιοι κόλποι.

Κάθε ένα από αυτά τα δωμάτια, επικοινωνεί με το διάδρομο, όχι με μια μεγάλη πόρτα, αλλά με ένα μικρό παραθυράκι. Τα δωμάτια, αλλά και ο διάδρομος, είναι ντυμένα με μια ταπετσαρία, που λέγεται βλεννογόνος. Είναι δε τόσο στενά τα παραθυράκια που αν η ταπετσαρία φουσκώσει για οποιοδήποτε λόγο, η κυκλοφορία αέρα ανάμεσα στα δωμάτια και το διάδρομο περιορίζεται σημαντικά ή σταματά εντελώς.

Χωρίς αέρα και κάποιο παράθυρο, τα δωμάτια δεν μπορούν να καθαριστούν, μαζεύουν ακαθαρσίες, που επιμολύνονται από τα μικρόβια- ενοίκους της περιοχής. Το πανηγύρι της φλεγμονής έχει αρχίσει για τα καλά και το πού θα μας βγάλει, εξαρτάται από πολλές παραμέτρους. Μια από αυτές είναι και η δική μας συμπεριφορά απέναντι σε αυτή την κατάσταση.

Όταν υποφέρουμε από ένα συνάχι, μια αλλεργική ρινίτιδα, μια ιγμορίτιδα ( ή ρινοκολπίτιδα γενικότερα ), η μύτη μας είναι μπουκωμένη και έχει αυξημένες εκκρίσεις. Ο βλεννογόνος ( η ταπετσαρία δηλαδή ) είναι οιδηματώδης και τα στόμια των παραρρινικών κοιλοτήτων φράζουν. Αν εμείς σε μια τέτοια κατάσταση, επιχειρήσουμε βουτιά, θα διαπιστώσουμε μια άλλοτε άλλου βαθμού δυσκολία στο να εξισώσουμε την πίεση του αέρα που βρίσκεται στις παραρρινικές μας κοιλότητες.

Αυτό, θα το νιώσουμε αρχικά σαν μια αίσθηση πίεσης στο πρόσωπο, που αυξάνει σταδιακά όσο αυξάνει το βάθος μας και δίνει τη θέση της στον πόνο, που συχνά μπορεί να είναι πολύ έντονος. Ανάλογα με τον κόλπο που προσβάλλεται, τον πόνο τον νιώθουμε στα μάγουλα ή τα δόντια της άνω γνάθου, στη ρίζα της μύτης μας ή ανάμεσα σε αυτήν και τα μάτια, στο φρύδι ή το μέτωπο ή στο κέντρο του κεφαλιού μας. Εάν επιμείνουμε στην προσπάθεια και δε διακόψουμε την κατάδυση, μπορεί να συμβεί ένα από τα παρακάτω πράγματα :

α. Ο αέρας να μπορέσει τελικά να εξισώσει την πίεση στον κόλπο και να βγει από αυτόν κατά την ανάδυση, οπότε ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

β. Ο αέρας να μην κατορθώσει να διαπεράσει το φραγμένο στόμιο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η πτώση της πίεσης μέσα στον κόλπο όσο αυξάνεται το βάθος της βουτιάς, να οδηγήσει σε ρήξη αγγείων και αιμορραγία μέσα στον κόλπο.

γ.
Ο αέρας να διαπεράσει με δυσκολία το στενεμένο στόμιο του κόλπου και να εγκλωβιστεί εκεί, να μην καταφέρει δηλαδή να εξέλθει αυτόματα κατά την ανάδυση. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό σαν reverse block.Λόγω της διαστολής του, θα υπερβεί κάποια στιγμή το όριο ελαστικότητας του βλεννογόνου που δημιουργεί την βαλβίδα, με επακόλουθο σχίσιμό του και αιμορραγία στον κόλπο και τη μύτη.

Οι δύο αυτές προαναφερθείσες μορφές βαροτραύματος των παραρρινικών κοιλοτήτων, το βαρότραυμα της καθόδου και αυτό της ανάδυσης, μπορούν να μας βάλουν σε μπελάδες, προσωρινούς ή μόνιμους.
Πρέπει να φροντίσουμε, με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή και την αποχή από τις βουτιές, το αίμα να παροχετευτεί , ο βλεννογόνος να αποσυμφορηθεί, το στόμιο να ανοίξει και να αποκατασταθεί η κυκλοφορία αέρα ανάμεσα στη μύτη και τον κόλπο.

Αυτή η παρέμβαση δεν θα πρέπει να καθυστερήσει πολύ, ούτε θα πρέπει η κατάσταση να αφεθεί στην πιθανότητα της αυτοΐασης χωρίς να κάνουμε τίποτα και αυτό γιατί, ως πλάσματα της ξηράς, το μόνο που θα ρισκάραμε με ανάλογη συμπεριφορά, είναι η πιθανότητα να μεταπέσει η κατάσταση αυτή σε χρονιότητα και να γίνει παρεΐτσα μας σταθερή και ενοχλητική στα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μας. Πιο σοβαρές επιπλοκές είναι, ευτυχώς για μας, πολύ σπάνιες. Ως πλάσματα που βουτάνε όμως, ρισκάρουμε κάτι πολύ σημαντικότερο. Την δυνατότητα μας να συνεχίσουμε να βουτάμε.

Η φλεγμονή στο βλεννογόνο μιας παραρρινικής κοιλότητας, τον οδηγεί σε υπεραιμία και επακόλουθη υπερτροφία, η οποία μπορεί να γίνει μόνιμη. Αυτό σημαίνει ότι η κοιλότητα, αντί για μια λεπτή ταπετσαρία, επενδύεται πλέον από μια παχιά φλοκάτη, που κατά τόπους συχνά έχει επί πλέον παχύνσεις, κύστεις και προσεκβολές, που ονομάζονται πολύποδες.

Εάν αυτά τα μορφώματα βρίσκονται μακριά από το στόμιο του κόλπου, η κατάσταση μπορεί να υπάρχει εκεί για χρόνια, χωρίς να γίνει αντιληπτή και χωρίς να μας δυσκολέψει στις βουτιές μας. Αν καταλαμβάνει μέρος του στομίου ή το αποφράσσει τελείως, προκαλεί αντιστοίχως όλο και μεγαλύτερα προβλήματα εξίσωσης.

Επιπλέον, αυτός ο οιδηματώδης βλεννογόνος, που βρίσκεται κοντά στο στόμιο χωρίς να το φράζει, μπορεί, ακόμα και με ένα απλό συναχάκι, που σε άλλους θα περνούσε ανύποπτα, να προκαλέσει δυσανάλογα μεγάλη απόφραξη του στομίου. Με άλλα λόγια, το στόμιο του κόλπου θα κλείνει με το παραμικρό, εκθέτοντάς μας σε κίνδυνο βαροτραύματος.

Όλα αυτά, δεν λέγονται με σκοπό να μας τρομάξουν ή να μας αγχώσουν, παρά για να μας δώσουν να καταλάβουμε το εξής. Όσοι βουτάμε, κάνουμε μια έντονη αθλητική δραστηριότητα, σε ένα ξένο για τη φυσιολογία μας περιβάλλον. Απαιτείται άριστη λειτουργία όλων των οργανικών μας συστημάτων, προκειμένου να επιτελέσουμε μια αλληλουχία ενεργειών, που απαιτούν άψογο συντονισμό. Εκπτώσεις και παζάρια εδώ δεν χωρούν. Ένας μικρός παράγοντας που παραβλέψαμε ή υποεκτιμήσαμε, μπορεί να προκαλέσει ένα καταρράκτη αλυσσιδωτών αντιδράσεων, με απρόβλεπτες συνέπειες.

Αν είχαμε στην κατοχή μας ένα, έστω και μικρού μεγέθους ή κόστους βαθυσκάφος, δεν θα ξεκινούσαμε ποτέ μια κατάδυση, γνωρίζοντας πως κάποιο από τα συστήματά του πότε- πότε δυσλειτουργεί, ή απλά δεν είναι αξιόπιστο. Ας σκεφτούμε λοιπόν αντίστοιχα και για το άλλοτε άλλου μεγέθους, αλλά αδιαμφισβήτητα ανυπολόγιστης αξίας σώμα μας, που είναι το « καράβι της ψυχής και της ύπαρξής μας».

Με την βοήθεια της ενδοσκοπικής χειρουργικής της μύτης και των παραρρινίων κοιλοτήτων, μπορούμε σήμερα με ασφάλεια να αφαιρέσουμε όλη αυτή την παθολογία, να διευρύνουμε τα στόμια, να ρίξουμε τις μεσοτοιχίες ανάμεσα στα δωμάτια και να δημιουργήσουμε ενιαίες κοιλότητες με άνετο και καλό αερισμό. Όλα αυτά γίνονται χωρίς μεγάλες νοσηλείες και το σημαντικότερο, χωρίς σχεδόν καθόλου πόνο. Μετά από μια περίοδο 3 έως 8 μηνών απαραίτητης αποχής από τη θάλασσα για αποθεραπεία, το πρόβλημα στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων επιλύεται οριστικά.

Αυτό βέβαια, καθόλου δεν σημαίνει πως δικαιούμαστε να χαλαρώσουμε τα μέτρα αυτοπροστασίας μας. Είναι γνωστό πως δεν υπάρχει καλύτερη θεραπεία από την πρόληψη. Όσο καλή και αν είναι η προσπάθεια αποκατάστασης ενός προβλήματος, δε μπορεί να είναι πιο αποδοτική και τελικά προτιμότερη από την προσπάθεια αποτροπής της εμφάνισής του.